uit: ‘gedichten met een komma’

levenswandel

in de schaduw van onze tijd
zwevend tussen sprankjes liefde
ongrijpbaar voor het zilte hart
slaakt de weemoed haar zucht

soms met de deur op een kier
bedwing ik de wijds open vlakte
naar het ware bewustzijn
gunt het leven mij een wonder

met rood scharlaken licht omhuld
slenter ik terug
naar het onbegaanbaar pad
dat levensloop heet

ik huil niet als ik wijn drink
alsof alles zomaar voor eeuwig
is bedoeld, en voor mij

geef me voor ik verder ga
de zoetste honing
zodat ik het aardse mag proeven

in het besef dat ik gelukkig
en niet alleen ben

petra maria

Uit: ik loop even een ommetje

EVENMENS

was jij het niet die
bedachtzaam
naar het ongewisse
dwarrelend als een herfstblad
de wereld ontdekte?

ik mis jouw pastel
evenmens
de vegen van je zachtheid
gedachten met aarzeling
zo aandoenlijk
open gedeeld

waarom houd je zo vast
weet je dan niet
dat alles uit liefde
met handen die reiken
verder komt
dan het jou gewenste

petra maria
december 2023

in gedachten blijf ik soms
liever in mijn cocon

gesponnen van zacht vilt
zou ik mij rond en rond draaien
in de vouw van het kastanjeblad

zo onverwacht beweegt het pad
een andere richting op
dat hier alleen nog past
een uit de schil van je verzet

maar vaker blijf ik liever
even in de warmte van mijn cocon
anders komt er nooit een vlinder

petra maria
6 juli 2023